6

آیا اوتیسم درمان دارد؛ اوتیسم از بین می رود؟

  • کد خبر : 1306
  • 19 مهر 1399 - 13:36
آیا اوتیسم درمان دارد؛ اوتیسم از بین می رود؟

اوتیسم درمان دارد؟ اوتیسم درمان پذیر نیست. اوتیسم درمان پذیر نیست؛ چون یک بیماری نیست که بیماران دارو مصرف کنند یا از طرحی درمانی استفاده کنند و سپس سلامت یابند. تقریبا همه موافقند که وراثت در علل اوتیسم نقش دارد. پسرها ۴ برابر بیشتر از دخترها احتمال دارد که اوتیسم داشته باشند. اگر والدینی دو […]

اوتیسم درمان دارد؟

اوتیسم درمان پذیر نیست.

اوتیسم درمان پذیر نیست؛ چون یک بیماری نیست که بیماران دارو مصرف کنند یا از طرحی درمانی استفاده کنند و سپس سلامت یابند.

تقریبا همه موافقند که وراثت در علل اوتیسم نقش دارد. پسرها ۴ برابر بیشتر از دخترها احتمال دارد که اوتیسم داشته باشند.

اگر والدینی دو قلو های همسان داشته باشند که یکی دارای اختلال اوتیسم است، در ۳۶% الی ۹۵% موارد، دیگری هم متاثر خواهد بود.

والدینی که یک کودک دارای اوتیسم دارند، احتمال ۲% تا ۱۸% دارد که کودک دیگرشان هم در این طیف باشد.

درحالت کلی می توانیم بگوییم اوتیسم درمان ندارد.

بروز اوتیسم معمولا در اشخاصی که شرایط خاص ژنتیکی یا کروموزومی مانند نشانگان داون، ایکس شکننده، تصلب دکمه ای و سایر اختلالات ژنتیکی وکروموزومی دارند، محتمل تر است.

کسانی که ژنتیک و اوتیسم را مطالعه می کنند، می گویند شمار ژن های پیش بینی کننده ی خطر اوتیسم روبه افزایش و بالغ بر صدها عدد است.

بدون اینکه یک ژن یا توالی خاص ژن ها توجیه کننده بیش از ۱% ژن ها باشد. مردم هنوز کنجکاوند که علت جهش ژن ها چیست. شماری از نظریه ها برای پاسخ به این مساله عرضه شده اند که بر اثر متقابل جهش های ژنتیکی و عواملی که آنان را راه اندازی می کنند، معطوفند.

دانشمندان در حال بررسی عوامل زیست محیطی گوناگون، از آلودگی هوا به سبب زندگی نزدیک آزاد راه ها تا آفت کش ها، ویروس ها و مواد شیمیای شوینده های خانگی هستند. عده ی دیگر سن مادران و پدران را بررسی کرده اند. برخی گمان می کنند که ترکیبی از عوامل محیطی هستند که کودکان آسیب پذبر را تحت تاثیر قرار می دهد.

آیا اوتیسم از بین می رود؟

ما در آستانه دوران جدیدی از پیشرفت های آموزشی برای دسته ی جدیدی از کودکان هستیم که باید شناسایی و سپس پرورش داده شوند، با این که بیشتر متخصصان توافق دارند که اوتیسم ناگهان از بین نمی رود، به طور گسترده ملاحظه شده است که با افزایش سن کودک، رفتارهای مرتبط با اوتیسم، می تواند چنان تغییر اساسی کند که کودک، دیگر مورد تشخیص نباشد.

در حال حاضر پژوهشگران پیشرفت های حاصله در اشخاص دارای سابقه اوتیسم را می آزمایند.

یافته های اولیه بیان می کنند که برخی از این افراد با افزایش سن در مجموع سطح عملکردی درون محدوده هنجار، نشان می دهد.

با این حال، چالش های احتمالی در جنبه های ماهرانه تر تعامل اجتماعی و شناخت، حذف نشده اند.
هنگامی که کودک یا بزرگسالی دیگر بر اساس علایم قابل تشخیص اوتیسم نیست، متخصصان پزشکی به این حالت، مورد غیر قابل تشخیص می گویند. به هر حال، حای کودکانی که علایم بروزی شان غیرقابل تشخیص است، ممکن است در بزرگسالی دچاراضطراب شوند، نه تنها اضطراب اجتماعی، بلکه اضطراب مرتبط با توانایی و عملکرد در برخی مراحل زندگی بزرگسالی.

برخی از این نوجوانان شکل های خفیف اختلال وسواسی اجباری دارند یا ممکن است در طول زندگی شان دچار هراس ها شوند. علاوه بر این، از آن جا که تحمل پایینی در برابر ناکامی دارند، ممکن است در ایجاد و نگهداری روابط با حفظ مشاغل مشکلاتی داشته باشند.

این مشکلات اغلب نامرئی هستند و با این که ممکن است به اندازه تغییر برخی از رفتارهای آشکار اوتیسم در کودکی، واضح نباشد، همچنان می توانند در بزرگسالی تضعیف کننده باشند.

در پایان، اگر اوتیسم نتیجه یک جهش ژنتیکی اولیه است، آیا ممکن است هرگز از بین رود؟

حتی اگر علایم از بین روند، مواد ژنتیکی که سبب اصلی علایم شدند، باقی است.

لینک کوتاه : https://azarac.ir/?p=1306

برچسب ها

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 2در انتظار بررسی : 2انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.