7

روند تشخیصی کودکان ، نوجوانان و بزرگسالان ارجاع شده برای ارزیابی اختلالات طیف اوتیسم در استرالیا:

  • کد خبر : 1816
  • 12 آذر 1399 - 12:13
روند تشخیصی کودکان ، نوجوانان و بزرگسالان ارجاع شده برای ارزیابی اختلالات طیف اوتیسم در استرالیا:

خلاصه و توصیه های راهنمای ملی ارزیابی اختلالات طیف اوتیسم در حال حاضر هیچ فرآیند ثابتی در مورد چگونگی ارزیابی فرد برای تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) در سراسر استرالیا وجود ندارد. این ناسازگاری منجر به ارائه خدمات ناهموار در سراسر ایالت ها و سرزمین های استرالیا ، همراه با سردرگمی در جامعه در مورد […]

خلاصه و توصیه های راهنمای ملی ارزیابی اختلالات طیف اوتیسم

در حال حاضر هیچ فرآیند ثابتی در مورد چگونگی ارزیابی فرد برای تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) در سراسر استرالیا وجود ندارد.

این ناسازگاری منجر به ارائه خدمات ناهموار در سراسر ایالت ها و سرزمین های استرالیا ، همراه با سردرگمی در جامعه در مورد روند تشخیص شده است.

هدف این دستورالعمل تعریف فرآیند ارزیابی تشخیصی است که برای استفاده کنندگان قابل قبول باشد ، انجام آن عملی باشد ، در ارائه تصمیمات دقیق تشخیصی موثر باشد و در هدایت مدیریت بالینی آینده جامع باشد.

این دستورالعمل طی یک فرآیند ۱۲ ماهه تهیه شده است که شامل یک سری فعالیت های تحقیقاتی و مشاوره ای ، از جمله کارگاه آموزشی در هر ایالت استرالیا است.

این دستورالعمل توسط Autism CRC Ltd (www.autismcrc.com.au) تهیه و منتشر شده است.

این دستورالعمل یک روند گام به گام برای انجام ارزیابی ASD از زمان مراجعه تا به اشتراک گذاشتن نتایج ارزیابی در یک گزارش کتبی را مشخص می کند.

۷۶ توصیه موجود در این رهنمود براساس قدرت شواهد تحقیق مشخص شده و بازخورد فعالیت های مشاوره ای بود.

هر توصیه دارای یک “جدول شواهد” مربوطه است که شواهد تحقیق و بازخورد مشورتی را ارائه می دهد که براساس آن توصیه شده است.

جنبه های اصلی دستورالعمل شامل این موارد است:

۱- ارزیابی ASD هم به عنوان ارزیابی تشخیصی تعریف می شود (آیا فرد معیارهای ASD را دارد؟) و همچنین ارزیابی نیازهای عملکردی و پشتیبانی (نقاط قوت و چالش های کلیدی که مدیریت بالینی آینده را آگاه می کند کدامند؟).

۲- یک فرآیند چند مرحله ای ارزیابی ، که ارزیابی دقیق و کارآمد را برای ارائه ی طیف گسترده ای از ASD تسهیل می کند.

۳- متخصصان سلامت که ارزیابی های تشخیصی را انجام می دهند (متخصصان تشخیص) باید دارای صلاحیت حرفه ای بالینی و هم چنین دارای دانش و تجربه کافی در کار با افراد ASD باشند.

۴- شرح زمینه هایی که رفتارهای فردی که در آن ارزیابی می شود، باید مشاهده شود.

۵- اطلاعاتی در مورد چگونگی ارزیابی تشخیصی می تواند برای افرادی که راه دور هستند، مورد استفاده قرار بگیرد.

۶- توصیف طیف وسیعی از ملاحظات شناخته شده برای تأثیر بر ارزیابی تشخیصی ASD که شامل سن، جنسیت، گنجایش فکری و پیش زمینه های فرهنگی/زبانی فرد مورد ارزیابی و هم چنین تشخیص های افتراقی و شریاط هم بودی (همزمان)می شود.

۷- منابع برای کمک به متخصصانسلامت ، از جمله راهنماهای تصمیم گیری ، الگوهای گزارش های کتبی تکمیل شده به عنوان بخشی از ارزیابی ASD ، و همچنین مطالعات موردی برای نشان دادن روند پیشنهادی ارزیابی ASD می باشد.

۸- یک گزارش تکنیکال همراه، اطلاعات دقیقی را در مورد روند توسعه دستورالعمل و شواهدی که از دستورالعمل های توصیه شده در این راهنما، حمایت می کنند، ارائه می دهد.

استفاده از این دستورالعمل این اطمینان را می دهد که حداقل استانداردهای تشخیصی ASD رعایت می شود و ارزیابی بهینه و جامعی برای راهنمایی مدیریت بالینی در آینده به هر فرد ارائه می شود.

۱- اصول راهنمای ارزیابی ASD

۱-۱: فردی و خانواده محور:

فرایند ارزیابی ASD باید از یک رویکرد فردی و خانواده محور پیروی کند ، که توسط آن متخصصان ارزیابی با افراد و خانواده های آنها برای شناسایی نیازهای خاص، نقاط قوت و زمینه های ارزیابی فرد مورد ارزیابی و واحد خانوادگی گسترده تر آنها، همکاری می کنند.

۱-۲: چارچوب جامع نگر:

فرایند ارزیابی ASD باید از یک چارچوب جامع پیروی کند ، جایی که یک فرد در زمینه های شخصی ، فعالیت و زمینه های محیطی ارزیابی می شود (به عنوان مثال ، طبقه بندی بین المللی عملکرد ، ناتوانی و بهداشت سازمان بهداشت جهانی).

۱-۳: متمرکز بر نقاط قوت:

روند ارزیابی ASD باید از یک رویکرد متمرکز بر نقاط قوت پیروی کند ، که در آن شناسایی نقاط قوت ، مهارت ها ، علایق ، منابع و سیستم های پشتیبانی هر فرد به اندازه شناسایی محدودیت ها از اهمیت برخوردار است.

۱-۴: براساس شواهد:

فرایند ارزیابی ASD باید از یک رویکرد مبتنی بر شواهد پیروی کند ، جایی که تصمیمات در حالی که برنامه ریزی و انجام ارزیابی بر اساس بررسی بهترین شواهد تحقیق موجود است.

۲- دامنه ارزیابی ASD:

۲-۱: محتوای ارزیابی ASD:

فرآیند ارزیابی ASD باید شامل هر دو مورد زیر باشد:
ارزیابی تشخیصی ؛ و نیازسنجی عملکردی و پشتیبانی.

۲-۲: هماهنگی ارزیابی ASD:

فرآیند ارزیابی ASD باید توسط شخص مخاطب اصلی از نقطه ارجاع تا زمانی که یافته های ارزیابی ASD به فرد یا مراقبان آنها اعلام شود، باید هماهنگ انجام شود.

۳- نقش های ارزیابی ASD:

۳-۱: مراجعه کننده:

مراجعه کننده ممکن است یک مصرف کننده یا متخصص با آگاهی کافی از ASD و رشد معمول برای شروع روند ارزیابی ASD باشد.

۳-۲: هماهنگ کننده:

فرد همکار یا هماهنگ کننده باید یک متخصص پزشکی، سلامت و یا یک متخصص اجرایی با دانش و تخصص مناسب برای ارزیابی ASD باشد .

۳-۳: متخصص تشخیص:

متخصصان اطفال که در هیئت پزشکی استرالیا و عضو کالج پزشکان سلطنتی استرالیا ثبت شده اند – بخش اطفال و بهداشت کودکان- واجد شرایط تشخیص هستند.

روانپزشکانی که در هیئت پزشکی استرالیا و عضو کالج روانپزشکان سلطنتی استرالیا و نیوزلند ثبت نام کرده اند واجد شرایط تشخیص هستند.

متخصصان مغز و اعصاب که در هیئت پزشکی استرالیا و عضو کالج پزشکان سلطنتی استرالیا ثبت نام کرده اند (دارای اعتبار برای عمل به عنوان متخصص مغز و اعصاب) ثبت نام می شوند واجد شرایط تشخیص هستند.

روانشناسان ثبت شده ای که در انجمن روانشناسی استرالیا ثبت نام کرده اند واجد شرایط تشخیص هستند.

آسیب شناسان گفتاری که عضو معتبر عملی آسیب شناسی گفتار استرالیا هستند ، واجد شرایط تشخیص بیماری هستند.

کاردرمانگرانی که در هیئت کاردرمانی استرالیا و برنامه دسترسی بهتر به بهداشت روان ثبت نام کرده اند واجد شرایط تشخیص بیماری هستند.

متخصصین تشخیص باید تخصص خاص ASD را در تمام زمینه های زیر نشان دهند:

رشد معمولی و غیرمعمول در محدوده سنی ارزیابی شده در فعالیت خود

ارائه علائم ASD در تمام مراحل رشد که در آن فعالیت می کنند

ارائه علائم ASD در میان مردان ، زنان و در صورت وجود ، افراد متنوع جنسیتی.

علائم مرتبط با تشخیص بیماری همزمان و افتراقی شایع

معیارهای فعلی تشخیصی بین المللی ASD (ICD-10 و DSM5).

انجام ارزیابی های تشخیصی ASD (تمام پیش نیازهای استفاده از ابزار در عمل بالینی باید رعایت شود).

اجرای سایر ارزیابی های استاندارد استفاده شده در ارزیابی تشخیصی (تمام پیش نیازهای استفاده از ابزار در عمل بالینی باید رعایت شود).

استدلال بالینی در سنجش شواهد ، تلفیق یافته ها ، رسیدن به نتیجه گیری ارزیابی و تصمیم گیری های تشخیصی

گزارش بالینی

ارتباط با افراد اوتیسم و مراقبان آنها

متخصصان تشخیص باید از طریق هر چهار روش یادگیری زیر ، تخصص خاص ASD را کسب کنند:

۱- نشان دادن حداقل ۴سال تمام وقت معادل تجربه تحصیلات تکمیلی که مستقیما به ارزیابی های تشخیصی ASD مرتبط است که از طریق مدارک دانشگاهی ، برنامه های آموزش رسمی و / یا تجربه کار رسمی نظارت شده (سوپروایزری) بدست می آید.

۲- مشاهده همکارانی که ارزیابی تشخیصی ASD و تصمیمات تشخیصی انجام می دهند.

۳- دریافت نظارت و بازخورد همکاران با مشاهده ارزیابی های تشخیصی ASD و تصمیمات تشخیصی ؛

۴- دریافت مشاوره همکاراندر تشخیص های ASD

متخصصان تشخیص باید تخصص خاص ASD خود را که از طریق یادگیری همکاران ، دوره های آموزش رسمی و یا صلاحیت های بیشتر کسب شده است ، حفظ کنند.

۳-۴: نیازسنجی عملکردی و پشتیبانی:

متخصصان اطفال که در هیئت پزشکی استرالیا و عضو کالج پزشکی سلطنتی استرالیا – بخش اطفال و بهداشت کودکان ثبت نام شده اند ، یا افرادی را که برای عضویت در این بخش در حال آموزش هستند ، ثبت نام می کنند ، واجد شرایط ارزیابی عملکرد و پشتیبانی هستند.

روانپزشکانی که در هیئت پزشکی استرالیا و عضو کالج روانپزشکان سلطنتی استرالیا و نیوزلند ثبت نام کرده یا برای عضویت در این کالج آموزش می بیند ، واجد شرایط ارزیابی عملکرد و پشتیبانی هستند.

متخصصان مغز و اعصاب که در عضو هیئت پزشکی استرالیا و عضو کالج پزشکان سلطنتی استرالیا ثبت نام شده اند (دارای اعتبار برای عمل به عنوان متخصص مغز و اعصاب) ، یا آموزش معتبر به عنوان متخصص مغز و اعصاب را انجام می دهند ، واجد شرایط ارزیابی عملکرد و پشتیبانی هستند.

روانشناسان ثبت شده ای که در شورای روانشناسی استرالیا ثبت نام کرده اند واجد شرایط ارزیابی عملکرد و پشتیبانی هستند.

آسیب شناسان گفتاری که یک عضو معتبر تمرینات آسیب شناسی گفتار استرالیا هستند ، می توانند یک ارزیابی کننده عملکرد و پشتیبانی باشند.

کاردرمانگرانی که در هیئت کاردرمانی استرالیا ثبت نام کرده اند واجد شرایط ارزیابی عملکرد و پشتیبانی هستند.

نیازسنجان عملکردی و پشتیبانی باید دانش و تجربه خاص ASD در تمام زمینه های زیر را داشته باشند:

آشنایی با رشد معمولی و غیرمعمول در محدوده سنی ارزیابی شده در کار عملی خود.

ارائه علائم ASD در تمام مراحل رشدی که در آن فعالیت می کنند.

ارائه علائم ASD در میان مردان ، زنان و در صورت وجود ، افراد متنوع جنسیتی

اجرای ارزیابی های عملکردی استاندارد برای شناسایی تأثیر علائم ASD/ بیماری همزمان بر عملکرد روزانه و مشارکت در فعالیت های مناسب سن

شناسایی نقاط قوت فردی

شناسایی زمینه های محیطی ، تسهیل کننده ها و موانع

شناسایی و اولویت بندی نیازهای حمایتی

شناسایی حمایت های محیطی موجود برای تأمین نیازهای افراد اوتیسم و مراقبان آنها

گزارش نویسی بالینی

و ارتباط با افراد اوتیسم و مراقبان آنها

نیازسنجان عملکردی و پشتیبانی ممکن است این دانش و تجربه را از طریق ترکیبی ازموارد زیر بدست آورند و حفظ کنند:

● مدارک دانشگاهی
● سایر آموزشهای ارزیابی رسمی
● آموزش های غیر ارزیابی شده
● یادگیری با همکاران
● تجربه کاری.

نیازسنجان عملکردی و پشتیبانی که ارزیابی های استاندارد را انجام می دهند ، باید از دانش متخصصین فعلی و تجربه استفاده از ابزار استفاده کنند. کلیه شرایط و پیش نیازهای استفاده از ابزار در عمل بالینی باید رعایت شود.

۳-۵: آگاهی دهنده حرفه ای:

فرد آگاهی دهنده حرفه ای باید یک پزشک، متخصص سلامت یا یک متخصص آموزش ( با مدرک معادل چهار سال سابقه کار تمام وقت) باشد که در مورد رشد عادی و غیر عادی، آخرین اطلاعات و دانش را داشته باشد ( که از طریق طیف وسیعی از آموزش های رسمی یا غیر رسمی به دست می آید).

۴-زمینه های ارزیابی ASD:

۴-۱: زمینه های چندگانه:

ارزیابی ASD باید شامل جمع آوری اطلاعات مربوط به رفتار فرد حداقل در دو زمینه مرتبط به زندگی روزمره فرد باشد ، که بطور ایده آل از طریق مشاهده مستقیم توسط متخصص تشخیص انجام شده و همچنین از طریق گزارشات ثانویه ای که توسط مراقب و / یا مطلع (و اطلاع رسان) حرفه ای ارائه می شود.

۴-۲: انواع زمینه ها:

● یک محیط کلینیکی، برای ارزیابی ASD مناسب و نه ضروری است. با این حال ، همچنین باید اطلاعات بیشتری در مورد رفتار فرد در جامعه ای که مربوط به زندگی روزمره اوست ، به دست آورد.
● در طی ارزیابی ASD ، باید اطلاعاتی درباره رفتار فرد در محیط جوامع مرتبط با زندگی روزمره وی به دست آید.
● اطلاعات مربوط به ارزیابی ASD ممکن است فقط در یک مکان سلامت از راه دور جمع آوری شود ، بدون ملاقات حضوری با مراجع در یک کلینیک یا یک جامعه ، که محدودیت های منطقه ای / از راه دور یا محدودیت های سفر، ارزیابی رو در رو را بسیار دشوار می سازد.
● هنگامی که اطلاعات ارزیابی ASD فقط از طریق ویدئو کنفرانس و / یا وویس ضبط شده جمع آوری می شود ، حداقل یک متخصص تشخیص باید اطلاعات را از یک متخصص خبره در جامعه محلی که به صورت رو در رو با فردی که ارزیابی می شود ملاقات کرده است ، بدست آورد.

۵- شروع ارزیابی ASD:

۵-۱: شناخت علائم و نشانه های ASD:

هنگامی که متخصصان در حال ارزیابی هستند که آیا ارزیابی ASD برای مراجع ضروری است یا نه، باید از قضاوت بالینی برای سجش قدرت شواهد برای علایم و نشانه های ASD استفاده کنند .

۵-۲: ارجاع برای ارزیابی ASD:

فرم ارجاع برای ارزیابی ASD باید دارای پایه و اساس منطقی برای ارزیابی ASD داشته باشد و همچنین اطلاعات لازم و پیش نیاز را برای شروع کارآمد فرآیند ارائه دهد.

۵-۳: اقدام بر اساس ارجاع برای ارزیابی ASD:

با دریافت فرم ارجاع، فرد هماهنگ کننده که مخاطب کلیدی با مراجع در طول پروسه ارزیابی ASD است، و مسئولیت اصلی دادن اطلاعات کافی به مراجع، تنظیم مدارک، تنظیم قرارها را برعهده می گیرد.

۶-ارزیابی تشخیصی:

۶-۱: معیارهای تشخیصی:

متخصصان تشخیصی باید از آخرین نسخه های کتابچه های تشخیصی راهنمای بین المللی در رابطه با ASD برای تشخیص گذاری استفاده کنند:

● راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی
● طبقه بندی آماری بین المللی بیماری ها و مشکلات بهداشتی مرتبط

۶-۲: ساختار ارزیابی تشخیصی:

فرآیند ارزیابی تشخیصی برای همه افراد باید با ارزیابی تشخیصی درجه ۱ آغاز شود. این یک فرایند ارزیابی ساده برای تعیین اینکه آیا تشخیص ASD می تواند با قطعیت تأیید یا رد شود ، است.

در صورت عدم دستیابی به اطمینان تشخیصی ، فرد باید برای ارزیابی دقیق تر به ارزیابی تشخیصی ردیف ۲ ادامه دهد.

۶-۳: ارزیابی تشخیصی ردیف ۱:

● ارزیابی تشخیصی ردیف ۱ باید توسط یک متخصص تشخیص و با ورود حداقل یک آگاهی دهنده ی حرفه ای از یک رشته تخصصی یا تخصص دیگر انجام شود.
● ارزیابی تشخیصی ردیف ۱ باید شامل مشاهده مستقیم فردی در یک محیط بالینی ، اجتماعی یا از راه دور باشد که برای ASD ارزیابی می شود.
● اطلاعات مربوط به مشارکت فرد باید در حداقل دو محیط اجتماعی مرتبط مشاهده شود که توسط یک متخصص یا آگاهی دهنده متخصص مشاهده شده است.
● ارزیابی تشخیصی ردیف ۱ باید شامل جمع آوری اطلاعات در مورد موضوعات زیر باشد:
*تاریخچه پزشکی و بهداشتی
*تاریخچه خانوادگی
*تاریخچه رشدی
*علایم خاص ASD
* سایر رفتارها و یا علائم مرتبط
● ارزیابی تشخیصی ردیف ۱ باید شامل جمع آوری اطلاعات به طور کامل از تمام روش های زیر باشد:
* بررسی پرونده
*مصاحبه با و / یا مشاهده فردی که برای ASD ارزیابی می شود.
*مصاحبه با مراقب
*ارزیابی پزشکی فردی که برای ASD ارزیابی می شود.
*مصاحبه با آگاهی دهنده حرفه ای
*در صورت مناسب بودن براساس سن و توانایی های ارتباطی
● تصمیمات تشخیصی اتخاذ شده توسط متخصص تشخیص در ردیف ۱ باید توسط موارد زیر گرفته شود:
*با در نظر گرفتن کلیه اطلاعات جمع آوری شده در ارزیابی تشخیصی ردیف ۱
*ادغام و توزین شواهد موجود در برابر هر معیار تشخیصی (مطابق نسخه فعلی DSM یا ICD).
*آزمایش توضیحات جایگزین برای علائمی که ممکن است تشخیص افتراقی یا همزمان یا مسیرهای بالینی جایگزین را نشان دهد.

۶-۴: ارزیابی تشخیصی ردیف ۲:

● ارزیابی تشخیصی ردیف ۲ باید توسط حداقل دو متخصص تشخیص با حداقل دو آگاهی دهنده حرفه ای انجام شود ، جایی که افراد حرفه ای بر اساس نیاز انتخاب می شوند و باید از رشته ها یا تخصص های حرفه ای مختلف باشند.
● ارزیابی تشخیصی ردیف ۲ باید شامل مشاهده مستقیم فردی باشد که برای ASD در دو یا چند محیط، ارزیابی می شود ، جایی که حداقل یکی از آنها محیط جامعه است. این مشاهدات مستقیم را می توان توسط یک یا چند متخصص تشخیص انجام داد.
● اطلاعات مربوط به مشاهده فردی در تمام محیط های مرتبط باید همچنین در طول ارزیابی تشخیصی ردیف ۲ از مراجعه کننده یا آگاهی دهنده حرفه ای کسب شود.
● ابزارهای تشخیصی استاندارد ASD باید به عنوان یک مکمل مفید برای تصمیم گیری بالینی در ارزیابی های تشخیصی ردیف ۲ استفاده شود ، اما نباید به عنوان جایگزینی برای قضاوت بالینی متخصصان تشخیص استفاده شود.
● یک انتخاب جداگانه از ابزارهای استاندارد و ابزار جمع آوری داده های غیر استاندارد باید در ارزیابی های تشخیصی ردیف ۲ انجام شود تا جنبه هایی را که عدم اطمینان تشخیصی وجود دارد ، برطرف کند.
● یک تصمیم تشخیصی ردیف ۲ باید با توافق بین تمام متخصصین تشخیص از طرق زیر گرفته شود:
*با در نظر گرفتن کلیه اطلاعات جمع آوری شده در ارزیابی های تشخیصی ردیف ۱ و ردیف ۲ ؛
*ادغام و توزین شواهد موجود در برابر هر یک از معیارهای تشخیصی (با توجه به نسخه فعلی DSM یا ICD).
*آزمایش توضیحات جایگزین برای علائمی که ممکن است تشخیص افتراقی یا همزمان یا مسیرهای بالینی جایگزین را نشان دهند.
● در مواردی که در ابتدا توافق توسط متخصصان تشخیص امکان پذیر نیست ، باید اطلاعات بیشتری برای تهیه شواهد کافی برای تصمیم گیری نهایی در مورد تشخیص ASD بدست آورید.

۷- ارزیابی نیازهای عملکردی و حمایتی:

نیازسنجی عملکردی و حمایتی از مولفه های اصلی ارزیابی ASD است که هر زمانی در طول فرآیند ارزیابی تکمیل می شود، و برای شناسایی توانایی های عملکردی و نیازهای حمایتی و هم چنین پیوند مراجعان به خدمات پشتیبانی مناسب طراحی شده است.

۷-۱: ارزیابی عملکردی:

● ارزیابی عملکردی توسط حداقل یک ارزیابی کننده نیازهای عملکردی و پشتیبانی ، با همکاری متخصصان تشخیص و آگاهی دهندگان حرفه ای درگیر در ارزیابی تشخیصی انجام می شود.
● اطلاعات مربوط به توانایی های عملکردی فرد در تمام محیط های مربوط به جامعه باید در طول ارزیابی عملکردی از مراجع و / یا متخصص خبره کسب شود.
● ارزیابی عملکرد باید با یک ابزار استاندارد برای تعیین توانایی فرد در انجام مستقل کارهای روزمره آغاز شود.
● ارزیابی عملکرد باید نقاط قوت مربوط به فعالیت و شخصیت فرد را مشخص کند.
● ارزیابی عملکردی باید بررسی کند که چگونه محیط های فعلی فرد به طور مثبت و منفی بر عملکرد آنها تأثیر می گذارد.

۷-۲: ارزیابی نیازهای حمایتی:

● ارزیابی نیازهای حمایتی توسط حداقل یک ارزیابی کننده نیازهای عملکردی و پشتیبانی ، با هکاری متخصصان تشخیص و آگاهی دهندگان متخصص در ارزیابی تشخیصی انجام می شود.
● اطلاعات مربوط به نیازهای حمایتی فرد در تمام محیط های مربوط به جامعه باید در طول ارزیابی عملکردی از مراجع و / یا متخصص خبره کسب شود.
● نيازسنجي حمايت بايد نيازهاي حمايتي مشاهده شده و بيان شده را شناسايي و اولويت بندي كند و سپس اهداف مرتبط را توسعه دهد.
● نیازسنجی پشتیبانی باید شامل فرمول بندی توصیه ها برای رفع نیازهای پشتیبانی اولویت دار باشد (در صورت لزوم با مراجع های همراه) .

۷-۳: ارزیابی مکرر:

فرایند ارزیابی نیازهای عملکردی و حمایتی باید در طول زندگی فرد تکرار شود تا اطمینان حاصل شود که تغییرات در وضعیت عملکردی و نیازهای حمایتی به موقع شناسایی شده و بر اساس آنها عمل می شود.

۸-به اشتراک گذاری یافته های ارزیابی ASD:

۸-۱: سبک ارتباطی:

یافته های ارزیابی ASD باید از طریق یک جلسه حضوری (یا از راه دور) و گزارش کتبی به صورت جامع و قابل درک به مراجع ارسال شود. این باید ظرف سه ماه از اولین ملاقات ارزیابی انجام شود.

۸-۲: محتوای ارتباطات:

● اطلاعات زیر باید در طول جلسه (جلسات) منتقل شده و در گزارش کتبی ثبت شود:
● تأیید واضح نتیجه تشخیصی (یعنی فرد معیارهای ASD را دارد یا ندارد).
● معیارهای تشخیصی ASD استفاده شده است (DSM و یا ICD).
● شواهدی که وجود یا عدم وجود هر یک از معیارهای تشخیص ASD را پشتیبانی می کند.
● ارزیابی های انجام شده (به عنوان مثال نام ابزار ، اجرای حرفه ای ، یافته ها ، پیامدها)
● شرایط همزمانی شناسایی شده ، تشخیص داده شده یا نیاز به بررسی بیشتر دارد
● وضعیت عملکرد فعلی و وضعیت عملکرد بالقوه با پشتیبانی
● نقاط قوت مربوط به فعالیت و شخصیت
● تسهیل کننده ها و موانع محیطی
● بالاترین نیازهای پشتیبانی فرد (و در صورت لزوم مراقبان آنها) و اهداف مربوطه
● چارچوب زمانی پیشنهادی برای ارزیابی مجدد نیازهای عملکردی و پشتیبانی
● توصیه هایی با جزئیات کافی برای مصرف کننده برای اقدام جهت:
*ارزیابی های مجدد در صورت لزوم
*پشتیبانی رسمی یا غیر رسمی مورد نیاز است.
● اطلاع رسانی توسط متخصصین تشخیص و نیازسنج عملکردی و پشتیبانی مبنی بر اینکه ارزیابی ASD طبق این دستورالعمل انجام شده است.

۹- ملاحظات مهم:

۹-۱: سن:

همه متخصصان درگیر در ارزیابی ASD باید رفتار و نیازهای فرد را در مقایسه با سایر افراد در همان سن در نظر بگیرند.

۹-۲: ظرفیت فکری و / یا ارتباطی:

هنگام انجام ارزیابی ASD ، هنگام انتخاب ارزیابی استاندارد و تعیین توانایی فرد در ارائه رضایت معتبر ، باید توانایی های شناختی / فکری و سطح زبان کلامی در نظر گرفته شود.

۹-۳: جنسیت:

● همه متخصصان درگیر در ارزیابی ASD باید رفتار و نیازهای فرد را در مقایسه با سایر افراد از همان جنسیت در نظر بگیرند.
● همه متخصصان درگیر در ارزیابی ASD باید درک خوبی از تنوع جنسیتی ، و تأثیر بالقوه آن در رفتار و نیازهای فرد داشته باشند.

۹-۴: زمینه های متنوع فرهنگی و زبانی (CALD):

● همه متخصصان درگیر در ارزیابی ASD با یک فرد از یک نژاد یا نژاد متفاوت ، از جمله مردمان بومی ، ابتدا باید درک خوبی در مورد عوامل فرهنگی مربوط به فرد و مراقبان آنها داشته باشند که ممکن است روند ارزیابی ASD را هدایت یا تحت تأثیر قرار دهند.
● در صورت درخواست یا شناسایی بالقوه سودمند ، به اعضای جامعه باید اجازه داده شود كه در هنگام ارزیابی ASD از مراجع پشتیبانی فرهنگی یا / و پشتیبانی زبانی كنند.
● همه متخصصان درگیر در ارزیابی ASD با فردی از یک زبان غیر انگلیسی زبان (از جمله کسانی که به یک زبان بومی صحبت می کنند) ، باید مواد آموزشی مناسب و خدمات پشتیبانی که ممکن است واجد شرایط باشند را به زبان مناسب برای فرد و / یا مراقب برای افزایش درک ASD در دسترس قرار دهند .
● در ارزیابی ASD در بومیان ، با شناسایی نگرش ها و باورهایی که فرد و خانواده اطراف فرد ASD دارند ، باید نقش خانواده ، خانواده گسترده و جامعه را شناخت و توانمند ساخت.
● هنگامی که ارزیابی ASD با افراد بومی در حال انجام است ، متخصصان بهداشت بومی باید از زمان دریافت مراجعه تا ارتباط با یافته های ارزیابی ، و ارتباط خانواده به خدمات پشتیبانی در این روند درگیر شوند.

۹-۵: مکان منطقه ای یا از راه دور:

● در شرایطی که یک متخصص تشخیص با سابقه پیش نیاز حرفه ای و تخصص خاص ASD در جامعه محلی وجود ندارد ، مشارکت بین پزشکان محلی و متخصصان تشخیص در یک مکان دیگر باید از طریق روشهای ارتباطی تسهیل شود.
● قبل از انجام ارزیابی ASD ، افراد متخصص در تیم ارزیابی چند رشته ای باید درک خوبی از خدمات حمایتی موجود در افراد در جامعه محلی یا منطقه ای خود داشته باشند.

۹-۶: تشخیص افتراقی و شرایط مشترک:

● متخصصان تشخیص باید با طیف گسترده ای از تشخیص های افتراقی بالقوه برای ASD کاملاً آشنا باشند.

اگر یک متخصص تشخیصی صلاحیت یا تخصص بالینی کافی را برای ارزیابی تشخیص افتراقی برای یک فرد خاص ندارد ،پس باید آن فرد را به متخصصی که این تخصص را دارد ، ارجاع داد.
● متخصصان تشخیصی باید به طور کامل با شرایطی که امکان بروز همزمان با ASD را دارند آشنا باشند.

اگر یک متخصص تشخیصی صلاحیت یا تخصص بالینی کافی را برای ارزیابی شرایط همزمانی برای یک فرد خاص ندارد ، پس باید آن فرد را به متخصصی که این تخصص را دارد ارجاع دهد.

لینک کوتاه : https://azarac.ir/?p=1816

برچسب ها

نوشته های مشابه

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.